Od zeszytu do dema

Roberts zaczynał od szkiców w zeszycie i pomysłu na komiks, w którym kadr sam staje się zagadką. Pierwsza wersja gry pokazała się na festiwalu IndieCade w 2012 roku i zbierała nagrody za wizualizacje, zanim ktokolwiek widział pełną wersję.

Sam pomysł paneli, które zastępują strony komiksu, rozwinął się później w system, który opisujemy w wpisie o mechanice.

Wydawca i premiera

Gra wyszła w grudniu 2017 roku pod skrzydłami Annapurna Interactive na PC i iOS, a później na Androidzie, Switchu i konsolach. Recenzje podkreślały przede wszystkim oprawę ręcznie rysowanych kadrów.

Projekt powstawał w studiu Buried Signal, które Roberts prowadzi sam. Taki model pracy wpłynął na tempo i styl gry, o czym piszemy w analizie narracji.

Roberts nie budował gry o puzzlach, tylko puzzlę, które opowiadają.

Anna Kowalska, badaczka narracji
Szkice i kadry z procesu tworzenia gry

Dlaczego każdy kadr jest rysowany

Tysiące ilustracji powstawało ręcznie, co tłumaczy jednolitość stylu i wysoki koszt czasowy każdego pomysłu. Zmiana jednej sceny oznaczała często przerysowanie wielu paneli powiązanych z nią relacjami.

Ta technika bezpośrednio wpływa na to, jak gracz czyta fabułę. Sceny są gęstsze niż w typowych grach logicznych, bo każdy szczegół był zamierzony. Dlatego nasz rozbiór symboli ma tyle materiału do pracy.

Co po Gorogoa

Roberts kontynuuje pracę nad własnymi projektami, ale bez deklarowanych terminów. Społeczność wciąż wraca do Gorogoa, odkrywając kolejne ukryte kadry i relacje między scenami.

O tym, jak podchodzimy do interpretacji gry, piszemy w sekcji o nas. Zobaczyć materiały na żywo można na warsztatach w Krakowie albo podczas spotkania z przewodnikiem.